Erika's View: The So-Called 'LIFE' of EDGAR part 2

Lately, napapansin kong madalas ko nang makita si Kuya Jan. Hindi ko alam kung gusto ba niya akong kausapin, or baka naman may gusto lang siya sa isa sa mga kaibigan ko. (hint: red and white stripes)

 
            Side story! Gela, bagay!!! Stripes and chekered… hehe…

            Anyways, nakita ko na kung sino yung girlfriend ni Kuya Jan sa La Salle. Grabe. To tell you the truth, hindi siya ma-itsura. Steady lang. hehe. Palagay namin ng friends ko, madalas silang mag-away. Pano, madalas nang loner so Kuya Jan lately. Mag-isa kumain, mag-isa tumambay. Kawawa pag nakita mo. Hehe. Naguguluhan pa nga ko kung sasabihin ko kay Mama. Malalaki na kasi kaming magkakapatid – hindi na yata naming kailangan ng yayo sa bahay. Ewan ko ba. May something rin akong naf-feel na kailangan ni Kuya Jan ng trabaho. Baka bored na siya sa buhay niya. Ano sa tingin niyo? Manghihingi na lang siguro ako ng sign, or hihintayin ko na lang siya na i-approach ako. Tutal, siya naman ‘tong may kailangan eh.

 

            Pero sa totoo lang, namimiss ko talaga si Kuya Jan. Hindi ko akalain na magkkrus pa yung landas naming sa La Salle. Hindi ko rin maisip na ganun pala magiging successful – through basketball. Dati kasi, hindi naman siya ganun kagaling eh. Parang steady lang- shoot dito, mintis doon, tres dito, lay-up doon. Steady lang talaga. Chaka isa pa, simpleng tao si Kuya Jan. Hindi ko naisip na gugustuhin niyang maging varsity sa La Salle. Pero on the other hand, kailangan niya rin ng scholarship. Kaya siguro nag-try outs sa basketball.

 

            Hay… Paano ba yung eksena ng hiwalayan naming ni Kuya Jan? malungkot siyang nag-iimpake ng gamit sa kwarto ng bigla akong pumasok. Sabi ko, “Kuya Jan, alis ka na talaga?” Sabi nama ni Kuya Jan, “Oo… Mama mo kasi eh.”

            “Mag-sorry ka kasi.” Sabi ko.

            “Para san pa, wala nang solusyon sa nagawa ko sa damit mo.” Sabi ni Kuya Jan.

           

            Hindi na ko sumagot after niyang sabihin yun. Gusto ko man siyang mag-stay, hindi ko na napilit si Mama kasi desidido na siya by that time. I can’t help but cry nung matapos siyang mag-impake. Syempre, napalapit na rin sa akin si Kuya. Naging malungkot talaga ako buong araw. Sabay kaming lumabas ng kwarto ni Kuya Jan. Nagpaalam siya sa lahat. Mejo tahimik sa bahay nung umalis siya.

 

            Bago umalis, tinanong ko pa siya kung saan na siya pupunta. Hindi niya raw alam. Bahala na raw si Superman. Si Kuya Jan talaga, aalis na nga lang, magpapatawa pa. Loko talaga. Haha.

 

            Sabi ko pa pala kay Kuya Jan, tumawag siya or sumulat para i-update kami sa mga nangyayari sa kanya. Tumango lang siya tapos umalis na… Hay… Tuwing naaalala ko, nanghihinayang ako…

 

            Diba #** si Kuya Jan? Bakit kaya?

            Feeling ko dahil sa ‘kin eh. Haha. Makapal na kung makapal pero nag-promise kasi siya dati sa akin. Isang araw, naglolokohan kami habang nagbbasketball. Eto yung conversation:

 

Kuya Jan: Erika, dapat mag- tryouts ka sa women’s basketball pagdating mo ng college.

Erka: Oo nga Kuya eh. Gustong-gusto ko. Pero syempre mahirap yun.

Kuya Jan: Kaya mo yan, ikaw pa?

Erka: Baliw! Bahala na. haha. Pag sumikat ako, babatiin kita sa TV! Hehe.

Kuya Jan: Sabi mo yan ha? Teka, anong number mo?

Erka: Syempre, alam na! #**!!!

Kuya Jan: Ok yan. Gusto ko rin yang number na yan! Yan rin sa akin pag naging athlete ako.

 

            So you see… Pareho kami ng favorite number. Ang galing nga eh. Kaya ko siya na-recognize nung nanood ako ng UAAP one time. Syempre na-catch yung attention ko ng #**. Nagulat ako, long-haired na si Kuya Jan!

bakit parang laging ako yung namemention? hahaha. :p